Rolnictwo regeneracyjne to zestaw praktyk mających na celu pomoc rolnikom i hodowcom w przywróceniu ziemi, od której zależą pod względem żywności, dochodów i wody. Praktyki te obejmują eliminację lub ograniczenie uprawy roli, która jest jednym z najważniejszych narzędzi służących poprawie zdrowia gleby i sekwestracji dwutlenku węgla. Zachęca również do bioróżnorodności na polach, co poprawia zdrowie gleby poprzez zmniejszenie ryzyka wystąpienia szkodników i chorób.

Regeneracyjne praktyki rolnicze zmniejszają zapotrzebowanie na nawozy i pestycydy chemiczne, co z kolei obniża emisję gazów cieplarnianych. Zwiększają również zdolność gleby do zatrzymywania wilgoci, co pomaga łagodzić susze i powodzie. To z kolei zmniejsza ilość spływów, które erodują glebę i zanieczyszczają nasze jeziora i rzeki.

Ruch regeneracyjny jest wciąż stosunkowo nowy. Wielu rolników i ranczerów stosujących te metody nie wybrało ich z założenia, lecz z konieczności. Szukali sposobów na obniżenie kosztów, ponieważ ekonomia rolnictwa regeneracyjnego często pozwala im zarobić więcej pieniędzy przy mniejszych nakładach niż w przypadku systemów konwencjonalnych.

Ci rolnicy i hodowcy przyjmują holistyczne podejście do swojej ziemi, koncentrując się na tym, co najlepiej sprawdza się w specyficznych warunkach ich miejsca. Oznacza to włączenie przedindustrialnych społeczności roślin i zwierząt do ich krajobrazów, aby naśladować naturalne procesy, które istniały przed pojawieniem się ludzi. Wymaga to również zrozumienia funkcji ekologicznych ich ekosystemów i wiedzy, jak najlepiej z nimi współpracować. Różni się to znacznie w zależności od klimatu, położenia geograficznego i innych czynników, dlatego tak ważne jest dostosowanie regeneracyjnych praktyk rolniczych do ich unikalnego kontekstu.